Suwalszczyzna swym zasięgiem obejmuje wschodnią część byłego województwa suwalskiego oraz niewielkie, północne krańce byłych województw: białostockiego i łomżyńskiego. W hierarchicznej regio-nalizacji fizyczno geograficznej naszego kraju, obszar ten należy w całości do megaregionu Niżu Wschodnioeuropejskiego i znajduje się w granicach prowincji Niziny Wschodniobałtycko-Białoruskiej. W jej obrębie wyróżniamy m.in. dwie interesujące nas podprowincje: Pojezierze Wschodniobałtyckie i Nizinę Podlasko-Białoruską. "Suwalszczyzna" obejmuje 3 makroregiony: wschodni fragment Pojezierza Mazurskiego, zachodni fragment Pojezierza Litewskiego i północny fragment Niziny Północno-Podlaskiej, a w ich obrębie sześć mezoregionów. Są to: Pojezierze Ełckie, Puszcza Romincka (południowa część), Pojezierze Suwalskie (Zachodniosuwalskie i Wschodniosuwalskie), Równina Augustowska i północna część Kotliny Biebrzańskiej. Rzeźba omawianego obszaru ukształtowana została przez kilkakrotnie nasuwający się i ustępujący lodowiec skandynawski. Ostatnie zlodowacenie, zwane bałtyckim pozostawiło krajobraz charakteryzujący się występowaniem akumulacyjnych pagórków moreny czoło-wej, kemów, ozów i drumlin, jezior typu rynnowego i wytopiskowego oraz równin sandrowych. Większa część omawianego obszaru leży w dorzeczu Niemna, a tylko południową część odwadniają dopływy Wisły. Klimat wykazuje tutaj najbardziej kontynentalne cechy, na co wpływają znaczne wysokości wzgórz morenowych, dochodzące do 300 m n.p.m. na północy oraz występowanie dużych kompleksów leśnych porastających piaszczyste równiny sandrowe na południu i wschodzie omawianego terenu. W zimie wpływy kontynentalne wyrażają się oddziaływaniem zimowego antycyklonu z jego chtodnymi masami powietrza polarno-kontynentalnego. Pokrywa śnieżna zalega tu od 90 do 110 dni w roku, a liczba dni ze średnią temperaturą poniżej zera wynosi 108-119 dni w roku. Jest to najchłodniejsza - poza obszarami górskimi - część Polski, a średnia temperatura roczna to około 7° C. Bogatą szatę roślinną Suwalszczyzny tworzą następujące ekotypy: polno-łąkowy, leśny, bagienno-torfowiskowy oraz wodny. Świat zwierzęcy jest reprezentowany przez gatunki występujące na Niżu Środkowo i Wschodnioeuropejskim oraz w Europie północnej. Najstarsze świadectwa pobytu człowieka na tych terenach pochodzą z 11 tysiąclecia p.n.e., to jest z końca starszej epoki kamiennej.